Druk bezig met stemmen verzamelen voor het goede doel: in dit geval het inloophuis voor kankerpatienten in Drenthe, Toon Hermans Huis Drenthe, dat in Hoogeveen momenteel opgezet wordt.

<iframe width="246" height="160" frameborder="0" allowtransparency="true" src="http://www.stichtingspecsaverssteunt.nl/hoogeveen/inloophuis-voor-kankerpatienten-toon-hermans-huis-_439/stemmen/" /></iframe>

Breng je stem uit via deze link en misschien krijgt het Toon Hermans Huis dan weer wat middelen binnen!

Hallo allemaal. Ja morgen is het zover: 4 jaar lymklierkankerpatient!  Vier jaar met tig kuren en ellende, maar ook met (her)waarderen van mijn leven en alle dierbaren die om mij heen zijn. Tropenjaren, dat wel! En nu: proberen dat allemaal weer los te laten en de 'gewone' draad weer oppakken. Dat gaat me moeizaam af; er zit een depressieve onderlaag in me, waar ik moeilijk vanaf kom. Deels zit dat in mijn karakter, deels wordt dat bepaald door het unheimische van 'het komt ooit weer terug'.

Vandaag ga ik een aantal van mijn schilderijen ophangen in het inloophuis 'Vechtgenoten' in Ommen. In het schilderen kan ik veel van mijn gevoelens kwijt, die ik bijv. met gewoon praten niet kwijt kan. Een soort verdieping in het verwerken dus. Dus kom allemaal naar Ommen en bewonder en verwonder je over de resultaten van de schildercursus die een aantal lotgenoten daar laten zien.

4 Jaar verder!
Op 21 5 07 was het zover: de start van een huiveringwekkende reeks ellende met mijn lijf. Een harde plek in mijn buik bleek lymfklierkanker te zijn en moest direct behandeld worden. Na verschillende chemokuren lijkt het nu vanaf augustus 2010 te stabiliseren en moet ik de draad van het dagelijkse leven weer oppakken. Hierbij word ik soms op verrassende wijze tegengewerkt door hoofd en personeelszaken van het ziekenhuis waar ik werk. Helaas. Het leven is verzakelijkt en mensen durven hun nek niet meer uit te steken voor iemand die de draad weer wil oppakken. Iedereen moet gelijk behandeld worden, vinden zij. Terwijl ik juist zeg: steek je nek eens uit en durf iemand ongelijk te behandelen!

The sky is the limit! Nieuwe baan, nieuwe uitdagingen. Als ondersteunend medewerker medische protocollen ben ik nu voor het eerst sinds heel veel jaren niet meer rechtstreeks werkzaam in de zorg. Ai! Dat is voor een mensen-mens als ik ben, flink doorbijten. Ook wel met voordelen: mijn eigen tijd en werk kunnen indelen, minder directe werkdruk. Maar ook: wat een geneuzel soms over punten en komma's en het nut van protocollen. Ook: tijd om na te denken over wat ik verder qua werk en hobby's wil ontwikkelen. Misschien toch verder met schilderen?

Daar zijn we weer! Het is een tijd geleden, kennelijk wordt het met bloggen minder als het met jezelf beter gaat. Per 1 maart heb ik een andere functie binnen het ziekenhuis waar ik werk en dat had heel wat voeten in aarde. Veel gezeur gehad met mijn leidinggevende, die het nodig vond om heel strikt allerlei regeltjes te hanteren. Die man moet nog veel leren over wat echt belangrijk is in het leven! En dan is het moeilijk: ga ik er boven staan en ga ik het gevecht met hem aan? Tot nu toe ben ik heel boos over zijn 'begeleiding', met name het laatste stukje, waarin hij meende mij een officiële waarschuwing te moeten geven, omdat ik volgens hem niet wilde komen bij de bedrijfsarts. Omdat dit beslist niet waar was, ben ik hierover nu in gesprek met de directie. En als dit niets oplevert, ga ik naar de interne klachtencommissie. Wim is boos, zeg maar……

Haar! Wat makkelijk was dat, het afgelopen half jaar: niet scheren, geen haren hoeven te wassen! Maar nu komt het dus weer terug: een zwarte zweem komt door de grijze donshaartjes op mijn schedel terug en ook mijn snorharen zijn er weer. Werk aan de winkel dus. En even wennen, ook voor mijn omgeving die mijn kale kop wel mooi vond eigenlijk. Jammer dan, ik laat het echt gewoon weer groeien.

Vorige week naar de oncologieverpleegkundige geweest ter voorbereiding op mijn 7e R-CHOP kuur. Gelukkig blijven de leverwaarden e.d. goed en mocht de kuur doorgaan. Wel heb ik veel last van (on)gevoelige zenuwuiteinden aan vingertoppen en voetzolen. Het is alsof ik op kussentjes loop en volgens de verpleegkundige is dat graad 3 van de bijwerkingen. De Vincristine moest daarom verminderd worden om te voorkomen dat deze bijwerkingen blijvend zijn. Nu is het dus weer wachten op de man met de hamer, die meestal na een paar dagen inwerken van de kuur komt. Gelukkig is het nog niet zover en kan ik nog even wat intypen.

Afgelopen vrijdag de 6e R-CHOP gehad. Nog maar twee te gaan en dat voelt een stuk beter, dan wanneer je nog de hele rit moet ondergaan. Helaas had ik direct de volgende dag al de klachten die meestal wat later in de week komen: moeheid, een vol hoofd, lusteloos, vocht vasthouden e.d. Balen dus, omdat ik meestal de eerste paar dagen juist nog wat actiefs wil doen. Dat ging dus deze keer niet door. Toch de moed er maar inhouden, hoewel ik vandaag en gisteren niet meer heb gedaan dan op de bank liggen, wat lezen, de hondjes even snel uitlaten en zorgen dat de warme maaltijd op tafel komt. Het is niet anders. We gaan ondertussen al wel uitkijken naar het eind van de kuren en wat daarna weer komt. Lekker fantaseren over weer fit zijn en op vakantie gaan. Ook nadenken over het werk wat ik daarna weer kan gaan doen. Volgens personeelszaken ligt de hele wereld voor me open (niet zo realistisch volgens mij, maar toch…).
Wel vind ik het erg moeilijk om dan te bedenken wat ik voor werk zou gaan doen, mijn hoofd is nu in elk geval nog een zeef, dus zo heel veel zou ik nu nog niet kunnen. Ben soms echt de namen van collega’s even kwijt, maar goed als de kuren voorbij zijn, zal ook dat wel beter worden. Maar wat moet je doen, als je altijd verpleegkundige bent geweest. Je kunt toch moeilijk even metselaar of zo gaan worden….

Na 4 R-CHOPkuren ben ik afgelopen week voor een PET-scan en een CT-scan geweest. Het gaat nu de goede kant op: de tumor links voor in de buik is verdwenen (!) en de tumor bij de splitsing van de buikaorta is behoorlijk kleiner geworden. Morgen volgt verder overleg met de specialist.
Na een aantal moeizame dagen doordat ik flink last had van de 4e kuur, nu dus de beloning van al dat getob: goede berichten!
De muur waar ik steeds tegenaan zat te kijken richting toekomst, lijkt nu wat af te brokkelen. Misschien dan eindelijk weer eens wat geluk qua gezondheid.